هنگام رفتن خوب به من نگاه کن
بگذار روی سیاهی چشمانت نقش ببندم
مثل ماه که هر شب روی رودخانه نقاش می شود
خدای من چقدر خوب است
حالا من تا همیشه در نگاهت خواهم بود
به هر کجا که که میروی
به هر کجا که می آیی
من با تو می آیم٬ من با تو میروم
خدای من چقدر خوب است
یک همسفر سبک و نزدیک
سبکتر از یک  بوسه ٬نزدیک تر از یک آغوش
خدای من چقدر خوب است.

بشری موسوی شوشتری  
اسفند ۱۳۸۶

ایندفعه شیش ماه شد ؟
نمیدونم٬ ولی دلم خیلی بیشتر از شش ماه تنگ شده بود.
هفته پیش رسید

میخوند
حتی وقتی ضبط خاموش بود...
مامانم.

امید جانم ز سفر باز آمد
شكر دهانم ز سفر باز آمد

گمان میکنی آیا
اگر چنین در آغوشت بگیرم
و در آفتابی ترین روز خدا پنهان شویم
عصر جمعه پیدایمان کند؟
گمان میکنی آیا
اگر این گونه سر به شانه ات بگذارم
و در شعری کوتاه
جهان را باژگونه بسرایم
جبرئیل میتواند بم و خشدار نجوا کند:

                                               تقدیر چنین نیست؟

        گراناز موسوی